Snop Iskier

Bo może tym razem się uda.
Może to już ten czas. Może bilans zysków i strat znów obróci się na moją korzyść. Czy nie trwa tak cały czas?
Trochę więcej wiary!
Jak nie siać defetyzmu? Uwierzyć, że da się i że tego wysiłku już wystarczy. Że doskonałość jest wiele bliżej niż mi się wydaje i nie trzeba zdzierać palców, by ją dopaść, zrywać ścięgien, by ją doskoczyć. Może nie patrzę we właściwą stronę?

Niemal cała ludzkość podziela twoją skłonność. Gdy nie dostają tego, czego pragną, cierpią. A nawet jeśli to dostaną, cierpią i tak, bo nie mogą zatrzymać tego na zawsze.
(Siła spokoju, 2006)

Chcę, potrzebuję, pragnę. I szukam zaciekle, wypatrując w każdym kroku, każdej chwili, czy to już ta? Zapewne mijam ich wiele co dzień. Zżera mnie żarliwość. I mocuję się, dając z siebie ile Bozia pary w łapach dała, by podołać, by być wszędzie, by rozciągnąć ten czas do granic możliwości, by tych chwil było jak najwięcej.
Ślepiec. Jestem ślepa.

Powinno istnieć słowo określające mikroskopijną iskierkę nadziei, którą człowiek boi się dostrzec w lęku,  że samo spojrzenie ją zgasi, jak przy próbie obejrzenia fotonu. Może tylko czekać przy niej, patrzeć obok niej, patrzeć poza nią, aż stanie się dość mocna, by zaistnieć realnie.
(Terry Pratchett „Mort”)

Chciałabym wierzyć, że to już.  Że status quo czeka tuż za rogiem, że to tylko kilka kroków. A później tylko głębokie wdechy. I eksplozja czasu. Nasz wewnętrzny Big Bang i tętniące życiem wszechświaty.

- Było ich tylu… Dostali czego chcieli.
- A odkąd to ludzie wiedzą, czego chcą?
(Bruce Wszechmogący, 2003)